Levensechte personages kunnen zelfs het meest vergezochte fictieve verhaal aannemelijk maken, en om je personages overtuigend uit de inkt te laten komen, dien je rekening te houden met hun onderlinge dynamiek.
Zo kan een autoritaire kantoorchef, die iedereen onder de tafel brult, niet plots een kamer binnenkomen met: ‘Sorry, heb je misschien heel even tijd voor me?’ Waarschijnlijker doet hij dit als volgt: ‘Mijn kantoor, nú!’, zonder op antwoord te wachten.
Dit betekent niet dat je al je personages als tweedimensionale stereotypes dient op te voeren. Zo kan bijvoorbeeld de dame die de koffie-automaat bijvult de enige zijn die de chef tegengas durft te geven. Ze zou hem bijvoorbeeld van repliek kunnen dienen met: ‘Netjes op je beurt wachten jij’, waarna hij gedwee een stapje naar achter zet.
Eén enkele opmerking, handeling of gedachte kan de dynamiek tussen je personages beter schetsen dan een alinea vol (langdradige) uitleg. Ook wat de dynamiek betreft geldt: show, don’t tell.